Het verhaal draait rond vier mannen: Marcello (Mastroianni) is een piloot met een seksverslaving die elke stewardess bespringt die hij maar te pakken kan krijgen. Ugo is een chefkok die meer interesse toont voor z’n collectie messen dan voor de mensen om hem heen. Michel is een TV-reporter die vervreemd is van z’n vrouw en dochter en Philippe is een rechter die er een incestueuze relatie op nahoudt met z’n min. Vier burgermannetjes dus, die grondig zijn vastgeroest in een gezapig leventje van werken, eten, drinken, vrijen en slapen, en die enkel nog de meest radicale mogelijkheden zien om los te breken uit dat deprimerende bestaan. De heren komen samen in een luxueuze villa – het bezit van Philippe’s familie – en laten hallucicante hoeveelheden voedsel aanrukken, met de bedoeling zich over de loop van de volgende dagen letterlijk dood te vreten. Wat dan volgt, is een orgie zoals je er maar zelden xe9xe9n zult zien in de cinema: de tweede avond houdt de permanent hitsige Marcello het immers al niet meer uit zonder vrouwelijk gezelschap, en er komen drie prostituxe9es aan te pas, plus een mollige, lieve schooljuffrouw, die de rol van surrogaatmoeder, lustobject voor de mannen zal waarnemen. De mannen praten, vreten, neuken, vreten, drinken, vreten en vreten.

Met al hetgeen dat we aan seks en geweld hebben zien passeren in de filmwereld sinds ’73, blijft ‘La Grande Bouffe’ txf3ch nog steeds een heftig filmpje: we zien vier mannen zich dagenlang wentelen in de meest ostentatieve decadentie, enkel en alleen om zichzelf doelbewust de vernieling in te helpen. Wanneer de eerste van de mannen zichzelf ziek heeft gegeten, drukken de anderen op z’n buik opdat hij toch maar zou beginnen winden: ‘Dat lucht op – en dan kun je weer eten!.’ Later in de film overstroomt een toilet en we zien de stront over de vloer stromen – ‘Een overstroming! We zullen allemaal omkomen in de schijt!’ En tussendoor – voedsel. Eindeloos voedsel, dat de mannen door hun eigen strot rammen als waren ze ganzen waar fois gras van moet gemaakt worden. Het zicht van al die heerlijke schotels – want de vier heren zullen zich natuurlijk niet doodschransen aan hamburgers van de McDonald’s, het is allemaal grand cuisine – wekt aanvankelijk misschien de eetlust van de kijker op, maar na een tijdje wordt de overdaad van de film afstotend. En tegen de tijd dat je dxe0t punt bereikt hebt, gaat de prent nog ruim een uur door.